Hallo.
Een hele tijd geleden alweer.
Lijkt wel alsof ik elke post zo begin. Komt alleen maar omdat ik 'druk' bezig ben. (Lees: weinig zin heb om lange verhalen te typen.) Maar op aandringen van verschillende mensen -en met verschillende mensen bedoel ik 'mens'- heb ik besloten om nog eens wat neer te schrijven.
Laatste post was op 30 Mei, twee weken voordat ik weer naar huis vertrok voor de zomer. Wat heb ik zoal gedaan in die zomer?
Het was een zomer van fases, tijdsgroepen. Juist door die verdeeldheid heb ik de eerste maand weinig van mijn vrienden kunnen zien. De eerste twee weken waren normaal, weer aanpassen aan het rustige leven, over de jetlag heen komen. Ook al bijna direct beginnen trainen. Het eerste weekend dat ik terug was was het al direct prijs, wedstrijd voor de Nederlandse club waarbij ik ben aangesloten, AV Unitas. Niks speciaals, wat te verwachten was. De week erna weer wedstrijd. Had in die tijd een pijn in de knie ontwikkeld, maar wist niet goed wat het was. Nu zijn we wat wijzer geworden en ontdekt dat het een ontsteking in de patellapees is, de pees onder de knieschijf. Leuk. Maar, de volgende twee weken bestonden uit een vakantie in Italië, een hotelcomplex in een oud dorpje genaamd Pentolina in de provincie Toscane, misschien wel de mooiste streek van Italië, misschien ook niet. Twee weken volledige rust zouden mij weer op het juiste pad moeten brengen. Ik zou foto's posten maar ik ben alles kwijt omwille van een virus een paar weken geleden wat mijn harde schijf naar de vaantjes hielp. Maar oke, zo een vakantie van stadjes bezoeken, aan het zwembad liggen en rusten.. Allemaal goed en wel, maar na 10 dagen ben ik het beu, waar het ook is. 10 dagen is een soort drempel, langer moet het niet zijn voor mij. Voor zo een soort vakantie dan.
Maar goed, eindelijk terug thuis, weer een beetje in het ritme komen en weer beginnen trainen. Nu kon ik ook eindelijk eens fatsoenlijk wat vrienden gaan opzoeken, waaronder Shana! Wie ik al een jaar niet meer gezien had, en eigenlijk nu pas besef dat dat een heel lange tijd is. Maar oke, tussen trainen en thuis rondhangen door, was vrienden bezoeken ook een bezigheid.
Ohja, waar ik nu plots aan denk. Een paar dagen nadat ik terugkwam uit de VS, even een bezoekje gaan brengen aan Graspop! Ook Janne weer gezien, wat de enige keer werd dat ik haar zag in de zomer, schande..
Verder.
Knie was na twee weken rust niet genezen, een tegenvaller. Blijkbaar was het hele gedoe erger dan we dachten. Springen ging, een pees warmt traag op dus na een paar sprongen ging het pijnloos, verspringen, hoog en polsstok. Weer twee weken later was het eindelijk zover. twee dingen.
1. De aankomst van Lon en Mike, die twee weken in België kwamen rondhangen.
2. De 'lang' verwachte tienkamp in Dilbeek.
De knie was nog niet genezen, dus mijn grootste vrees was hoogspringen.
De eerste drie disciplines gingen vrij goed, 11.34s (100m), 6m96 (ver, outdoor PR), 12m29 (kogel, PR).
Dan was het aan hoog. Inspringen was een beetje pijnlijk maar het ging. Het springen zelf was niet bepaald fantastisch, maar ik kon tenminste afzetten. Dan na even wachten tot mijn beginhoogte was het aan mij. Ik begon mijn aanloop, en besefte dat dit niet ging lukken. veel te veel pijn, enkel aanlopen ging al niet.
Resultaat: einde tienkamp.
Maakt niet uit, beter rusten dan verder gaan zonder een goed resultaat mogelijk.
Dan begon eindelijk de 'vakantie'. Twee dagen na de tienkamp vertrokken Lon, Mike en ik naar Londen voor twee dagen (1 nacht), om de Olympische sfeer te gaan zoeken en eens kijken wat het allemaal was. Bovendien was het hun eerste keer in de UK, tweede keer in Europa voor Lon, dus moest als gastheer hen ook wat laten zien natuurlijk. In Londen zelf hebben we diner gehad met Jeff Hartwig, Earl Bell en Jillian Schwartz. Jeff, de voormalige Amerikaans recordhouder polsstok met 6m03, Earl, voormalig wereldrecordhouder polsstok met 5m87 en Jillian, huidig polsstokspringster van aanzienlijk niveau. Een hele ervaring natuurlijk om met atleten van zo een niveau rond te hangen.
De dagen erna waren vooral thuis rondhangen, en Mike wat dingen laten zien, aangezien Lon altijd de zetel verkoos. Zo zijn we bijvoorbeeld naar Antwerpen geweest voor een halve dag, en een paar dagen laten een avond naar Marktrock in Leuven, wat voor 'buitenlanders' een hele ervaring is natuurlijk.
En dan, 15 Augustus was het weer zover, terug naar de VS na weer afscheid te hebben genomen van iedereen. Weer de lange vlucht gemaakt, de lange rit naar Lafayette en dan een kleine week tot school weer begon.
Eindelijk heb ik wat interessantere lessen, waaronder economie en boekhouden. De rest valt wel mee. Het gaat nog in moeilijkheidsgraad, moet nog niet al te veel moeite doen.
Het duurde ook nog drie weken voordat we met trainingen begonnen. Normaal gezien was dat twee weken maar de derde week was er 'Hurricane Isaac'. Niet veel van meegekregen, enkel een dag regen en wind. De steden op een uur tot twee uur ten oosten van hier waren hard getroffen, New Orleans heeft de volle laag gekregen.
Genoeg over het saaie gedoe. Trainingen begonnen terug. Een typische week van de eerste cyclus zag er zo uit: Maandag acceleratie, dinsdag tempo's, woensdag actief herstel, donderdag acceleratie, vrijdag tempo's en het weekend rust. Dat voor drie weken en de vierde week is herstelweek, die gaat nu (morgen) beginnen.
Knie gaat beter en beter, elke dag behandeling, dus komt in orde.
Verder heb ik eindelijk gekocht wat ze 'memory foam' noemen, dus mijn bed is een stuk comfortabeler nu. Ook ben ik aan een tv geraakt, dus kan eindelijk mijn saaie avonden wat minder saai maken. Het is Jackie Chan-weekend, dus heb ik mijn laatste dagen gevuld met Rush Hour, The Karate Kid, Legend of the Drunken Master etc.. Kan ook leuk zijn.
Het verhaal is nog niet zo lang maar ben al het typen alweer beu, laat me maar weer weten als het tijd is voor een nieuwe update!
Tot de volgende
-Sander
Leuk om te lezen!!!
BeantwoordenVerwijderen