A New Year

Hola.

Zoals elk bericht begint: Het is alweer een hele tijd geleden.
23 September was mijn laatste bericht, besef nu pas dat ik een heel semester overgeslagen heb. Ach ja, niks aan de hand, hier even een kort overzicht van de voorbije paar maanden.

Les, veel trainingen en heel veel hitte. Dat is het zowat. Zware trainingen wel, zeker in zo'n hitte, de eerste maand was het dik tegen de 40 graden aan, niet bepaald fijn om intervals te lopen.

Maar 10 December was het weer zover, weer even naar huis. Het was een fijne maand, veel dingen gebeurd, te veel om zo even over te vertellen. Maar er zijn eindelijk wat meer dingen aan het licht gekomen over de knie die nog altijd niet genezen was. Na een echo te laten maken kwamen we erachter dat er in feite een scheurtje in zat. Nu was het nog maar een microscheurtje met wat verkalking, wat er dan op wees dat het een grotere scheur was maar die aan het genezen was. Dus dat was goed. Verder zat er een grote ontsteking (tendinitis) en een andere aandoening die tendinose genoemd is. Dat is eigenlijk degeneratie van de pees, dus de pees breekt af in plaats van opgebouwd te worden. Lastig probleem, makkelijk op te lossen maar het vergt veel tijd.

Verder zijn we nog een paar dagen naar Leverkusen geweest met de trainingsgroep, op stage dus. Mooie indoorfaciliteit. Hier een foto!
Was ook weer een leuke ervaring, een fijne paar dagen, met dank aan.

Ondertussen was het ook nog mijn verjaardag, kerstmis, en nieuwjaar geweest. Verjaardag was geen fijne. Heb de hele dag gevuld met wachtkamers van dokters, radiologen en meer dokters. Weinig kunnen doen, maar ja, het is ook maar een gewone dag.
Kerstmis was ook weer raar, hamburgers en burrito's zijn nu niet bepaald een typisch kerstmaal maar het kan altijd smaken.
Dan was het nieuwjaar. Ga ik niks over zeggen. De mensen die ik gezien heb toen weten dat het een hele goeie avond was. Ik richt mij vooral naar Project S, u moet hier nog incognito blijven. :) Maar door u was nieuwjaar net dat tikkeltje beter. Een grote tikkel.

Dan was het nog een weekje genieten van de tijd die ik nog had hier, beetje trainen, nog wat mensen opzoeken en toch al afscheid nemen.

En opeens was ik weer hier. Na een niet zo lange vlucht eigenlijk, veel muziek geluisterd. Ik was weer in New Orleans, daar een dag of twee nog gebleven en terug gereden naar Lafayette, waar het weer ging beginnen.
Ondertussen is school alweer een week en een half bezig, maar ben nog maar 4 dagen naar de les kunnen gaan. Maandag de 21ste was het Martin-Luther-King-dag (juiste hyphens Diego?? Volgens mij niet..) dus die dag was er geen les, en dan twee vrijdagen gemist door wedstrijden.
De lessen zijn weer hetzelfde gedoe als vorig jaar, een paar business, een paar algemene rommel, maar het begint te komen. We zien wel wat het wordt.

Verder zijn de trainingen en wedstrijden ook weer begonnen. Ik moet zeggen dat hier trainen in goed weer een stuk aangenamer is dan thuis in de kou. De laatste paar dagen is het hier op z'n minst een mooie 20 graden geweest, met een dag waarop het zelfs 24 graden was. Fijn wel. Was ook leuk om weer met Lon te werken na een maand thuis te zijn. (Was ook heel fijn om weer met Fernando te werken, niet te vergeten.)
Maar ik ben hier 9 maanden in het jaar dus op atletiekgebied moet ik dit als thuisbasis beschouwen.
De wedstrijden zijn ook al aan de gang. Ik ga jullie niet vervelen met getallen maar ik kan wel vertellen dat hoewel het vroeg is alles al heel goed gaat. Elke wedstrijd heb ik in elke discipline al een pr gehaald (persoonlijk record), en dat waren kogelstoten (2x) en 55m horden.
Volgende week weer kogel en verspringen waarschijnlijk in de slechtste indoorpiste ter wereld, McNeese. De week erna staat de eerste zevenkamp op het programma. Die ga ik zeker en vast wel meedoen, maar waarschijnlijk nog niet hoogspringen, dat laten we nog even rusten. Misschien één sprong doen op een lage hoogte om wat punten te halen maar als het niet kan dan laten we dat nog even. Het is vooral om routine te krijgen voor de conference championships die nu over een maand zijn in Jonesboro, Arkansas. Weer de leuke 8u rijden zoals vorige vrijdag. Ach ja. Het moet maar.

Verder gaan we zien wat met de knie kan. Heb vorige week een MRI laten maken om te kijken of het scheurtje genezen is, maar moet wachten tot een dokter er naar kijkt, dat zal waarschijnlijk deze week zijn. Als dat gebeurd is kunnen we ons daarop afstemmen en kijken waar we staan. Benieuwd afwachten.

Op mijn kamer staat tegenwoordig ook een playstation en een mooie grote tv zodat ik mij kan amuseren op eenzame avonden (lees: elke avond.).

Voor mij was dit het weer, vragen mogen altijd gesteld worden, opmerkingen zijn welkom, suggesties, wat dan ook, waar dan ook. Laat maar komen.

Tot de volgende weer, misschien duurt het deze keer geen heel semester meer.

Groeten!

Lafayette, part 2.

Hallo.

Een hele tijd geleden alweer.
Lijkt wel alsof ik elke post zo begin. Komt alleen maar omdat ik 'druk' bezig ben. (Lees: weinig zin heb om lange verhalen te typen.) Maar op aandringen van verschillende mensen -en met verschillende mensen bedoel ik 'mens'- heb ik besloten om nog eens wat neer te schrijven.

Laatste post was op 30 Mei, twee weken voordat ik weer naar huis vertrok voor de zomer. Wat heb ik zoal gedaan in die zomer?
Het was een zomer van fases, tijdsgroepen. Juist door die verdeeldheid  heb ik de eerste maand weinig van mijn vrienden kunnen zien. De eerste twee weken waren normaal, weer aanpassen aan het rustige leven, over de jetlag heen komen. Ook al bijna direct beginnen trainen. Het eerste weekend dat ik terug was was het al direct prijs, wedstrijd voor de Nederlandse club waarbij ik ben aangesloten, AV Unitas. Niks speciaals, wat te verwachten was. De week erna weer wedstrijd. Had in die tijd een pijn in de knie ontwikkeld, maar wist niet goed wat het was. Nu zijn we wat wijzer geworden en ontdekt dat het een ontsteking in de patellapees is, de pees onder de knieschijf. Leuk. Maar, de volgende twee weken bestonden uit een vakantie in Italië, een hotelcomplex in een oud dorpje genaamd Pentolina in de provincie Toscane, misschien wel de mooiste streek van Italië, misschien ook niet. Twee weken volledige rust zouden mij weer op het juiste pad moeten brengen. Ik zou foto's posten maar ik ben alles kwijt omwille van een virus een paar weken geleden wat mijn harde schijf naar de vaantjes hielp. Maar oke, zo een vakantie van stadjes bezoeken, aan het zwembad liggen en rusten.. Allemaal goed en wel, maar na 10 dagen ben ik het beu, waar het ook is. 10 dagen is een soort drempel, langer moet het niet zijn voor mij. Voor zo een soort vakantie dan.
Maar goed, eindelijk terug thuis, weer een beetje in het ritme komen en weer beginnen trainen. Nu kon ik ook eindelijk eens fatsoenlijk wat vrienden gaan opzoeken, waaronder Shana! Wie ik al een jaar niet meer gezien had, en eigenlijk nu pas besef dat dat een heel lange tijd is. Maar oke, tussen trainen en thuis rondhangen door, was vrienden bezoeken ook een bezigheid.
Ohja, waar ik nu plots aan denk. Een paar dagen nadat ik terugkwam uit de VS, even een bezoekje gaan brengen aan Graspop! Ook Janne weer gezien, wat de enige keer werd dat ik haar zag in de zomer, schande..
Verder.
Knie was na twee weken rust niet genezen, een tegenvaller. Blijkbaar was het hele gedoe erger dan we dachten. Springen ging, een pees warmt traag op dus na een paar sprongen ging het pijnloos, verspringen, hoog en polsstok. Weer twee weken later was het eindelijk zover. twee dingen.
1. De aankomst van Lon en Mike, die twee weken in België kwamen rondhangen.
2. De 'lang' verwachte tienkamp in Dilbeek.
De knie was nog niet genezen, dus mijn grootste vrees was hoogspringen.
De eerste drie disciplines gingen vrij goed, 11.34s (100m), 6m96 (ver, outdoor PR), 12m29 (kogel, PR).
Dan was het aan hoog. Inspringen was een beetje pijnlijk maar het ging. Het springen zelf was niet bepaald fantastisch, maar ik kon tenminste afzetten. Dan na even wachten tot mijn beginhoogte was het aan mij. Ik begon mijn aanloop, en besefte dat dit niet ging lukken. veel te veel pijn, enkel aanlopen ging al niet.
Resultaat: einde tienkamp.
Maakt niet uit, beter rusten dan verder gaan zonder een goed resultaat mogelijk.

Dan begon eindelijk  de 'vakantie'. Twee dagen na de tienkamp vertrokken Lon, Mike en ik naar Londen voor twee dagen (1 nacht), om de Olympische sfeer te gaan zoeken en eens kijken wat het allemaal was. Bovendien was het hun eerste keer in  de UK, tweede keer in Europa voor Lon, dus moest als gastheer hen ook wat laten zien natuurlijk. In Londen zelf hebben we diner gehad met Jeff Hartwig, Earl Bell en Jillian Schwartz. Jeff, de voormalige Amerikaans recordhouder polsstok met 6m03, Earl, voormalig wereldrecordhouder polsstok met 5m87 en Jillian, huidig polsstokspringster van aanzienlijk niveau. Een hele ervaring natuurlijk om met atleten van zo een niveau rond te hangen.
De dagen erna waren vooral thuis rondhangen, en Mike wat dingen laten zien, aangezien Lon altijd de zetel verkoos. Zo zijn we bijvoorbeeld naar Antwerpen geweest voor een halve dag, en een paar dagen laten een avond naar Marktrock in Leuven, wat voor 'buitenlanders' een hele ervaring is natuurlijk.
En dan, 15 Augustus was het weer zover, terug naar de VS na weer afscheid te hebben genomen van iedereen. Weer de lange vlucht gemaakt, de lange rit naar Lafayette en dan een kleine week tot school weer begon.
Eindelijk heb ik wat interessantere lessen, waaronder economie en boekhouden. De rest valt wel mee. Het gaat nog in moeilijkheidsgraad, moet nog niet al te veel moeite doen.
Het duurde ook nog drie weken voordat we met trainingen begonnen. Normaal gezien was dat twee weken maar de derde week was er 'Hurricane Isaac'. Niet veel van meegekregen, enkel een dag regen en wind. De steden op een uur tot twee uur ten oosten van hier waren hard getroffen, New Orleans heeft de volle laag gekregen.
Genoeg over het saaie gedoe. Trainingen begonnen terug. Een typische week van de eerste cyclus zag er zo uit: Maandag acceleratie, dinsdag tempo's, woensdag actief herstel, donderdag acceleratie, vrijdag tempo's en het weekend rust. Dat voor drie weken en de vierde week is herstelweek, die gaat nu (morgen) beginnen.
Knie gaat beter en beter, elke dag behandeling, dus komt in orde.

Verder heb ik eindelijk gekocht wat ze 'memory foam' noemen, dus mijn bed is een stuk comfortabeler nu. Ook ben ik aan een tv geraakt, dus kan eindelijk mijn saaie avonden wat minder saai maken. Het is Jackie Chan-weekend, dus heb ik mijn laatste dagen gevuld met Rush Hour, The Karate Kid, Legend of the Drunken Master etc.. Kan ook leuk zijn.

Het verhaal is nog niet zo lang maar ben al het typen alweer beu, laat me maar weer weten als het tijd is voor een nieuwe update!

Tot de volgende

-Sander

Last but not least.

Dag.

Weer een tijd geleden.
Er is veel gebeurd sinds het laatste bericht, enkel atletiek want school is was officieel gedaan op 5 Mei! Voor de geïnteresseerden, ik was op alles geslaagd. Nadat de examens gedaan waren moest het team nog hier blijven omdat de belangrijkste wedstrijd nog moest komen, de outdoor conference championships van 11-13 Mei. Ikzelf zou daar Vrijdag en Zaterdag een tienkamp afwerken en Zondag, jawel, terugkomen en hoogspringen.
De tienkamp stond gepland om 9u 's ochtends. Ik had mooi mijn wekker om 7u gezet, mezelf klaar gemaakt en net toen ik buiten wou lopen belt Lon mij: 'Sander, het weer is te slecht, we hebben de start uitgesteld tot tenminste 12u vandaag.' Oké, terug het bed in, uiteindelijk was de start van de meerkamp op 14u. Hier een kort verslag:
100m: 11.19s. Zeer regelmatig en een snelle tijd, dus tevreden.
Ver: 6m81. Jammer want ik kan veel beter en de laatste sprong was over 7m, maar ongeldig.
Kogel: 11m90. Weer zeer regelmatig maar er zit meer in.
Hoog: 2m08. Op zich een heel mooi resultaat maar twee heel nipt missers op 2m11, jammer.
400m: 51.26s. Ook weer een goed resultaat op zich maar kan beter als ik de eerste 200m goed inga.

Na de eerste dag lekker koud het ijsbad in, eten en naar huis het bed in!
Volgende dag geen genade, het weer was redelijk dus om 9u stipt stonden we klaar om dag twee te starten.
110mH: 15.65s. Geen goede tijd. Gelopen tegen een 2.0m/s tegenwind en de voorlaatste horde ferm geraakt, niet echt tevreden.
Discus: 37m81. Jammer want in de opwarming gooide ik 40m.
Polsstok: Het moest ergens fout gaan. Drie foutsprongen op de beginhoogte, 3m86. Ik weet waar de fout zat en daar werken we nu aan, komt goed. Aangezien het totaal een interclub is en ik nog steeds punten kon halen hebben we de meerkamp toch afgemaakt.
Speer: 48m66, een pr maar jammer want in de opwarming zat ik over 50m.
1500m: 4'49.04". Ik moest de volgende in de ranglijst 6s voorblijven om een plaats te stijgen en een puntje extra te verdienen. Het plan was om bij hem te blijven en in de laatste twee rondes ervandoor te gaan. Ik begon rustig maar van de kerel was niks te bekennen. Ik bleef rustig doorlopen en vond het tempo niet al te zwaar. Toch in een pr van 5s aangekomen wat raar was want vorig jaar moest ik me doodlopen om onder 5' te gaan en dit voelde makkelijk aan. Kan veel beter dus. Die kerel had ik dus met meer dan 6s verslagen en dus een extra puntje voor het team verdiend.
Mijn puntentotaal was 6381p, wat mij een vierde plaats opleverde. Mijn TIENkamp totaal van vorig jaar was 6182p, en dat versla ik nu met 200p met maar 9 onderdelen, er zit dikke progressie in en in de zomer gaan de 7000p er dik aan. De voorbereiding begint nu.
Een video van de tienkamp is er te zien op: http://www.youtube.com/watch?v=bnLVyHCniDc

Dan de volgende dag moest ik om 18u aan de bak voor het individuele hoogspringen. De benen voelden verrassend goed (relatief goed voor na een tienkamp). Na een paar opwarmsprongen ging het wel goed.
Raar maar waar sprong ik een pr op 2m11 in de eerste poging en had ik een paar heel goede pogingen op 2m16. Jammer genoeg had ik een foutsprong te veel en daardoor werd ik tweede, jammer. Toch een verrassend resultaat.

Verder was het rusten en rusten. De twee weken die volgden waren herstel en voorbereiding op de Regional Championships. Voor ons waren die in Jacksonville, Florida, geen slechte plaats dus. Ik had mij met die 2m11 in het hoogspringen gekwalificeerd. Het doel van deze wedstrijd is eigenlijk gewoon een voorronde voor de nationale kampioenschappen die 6-9 Juni zijn in Des Moines, Iowa.
We verwachtten dat een eerste poging op 2m12 het zou halen. Uiteindelijk was 2m19 nodig om het te halen, zeer hoog niveau dus. Ikzelf sprong 2m07, met een pijnlijke IT-band en in de eerste poging dus ik kan niet ontevreden zijn. Het was weer een ervaring.
De dagen voor de wedstrijd daar hebben gevuld met een surfsessie, rondhangen in de kamer en naar andere wedstrijden kijken.

Nu zijn we terug in Lafayette en ik tel de dagen af. Morgen (Donderdag) vertrekken Mike en ik naar zijn thuis in Florida (jawel, de hele naar Florida opnieuw). Daar blijf ik dan tot 14 juni wanneer ik terug vlieg naar België. Het zullen twee weken van strand, zee , zon, surfen, misschien zelfs duiken worden. Ook wordt er natuurlijk getraind, niet te vergeten. Alles is ingepakt dus ik ben technisch gezien klaar om te vertrekken, alleen heb ik helemaal geen zin om weg te gaan hier. Ach ja, aan alles komt een einde. Gelukkig ben ik midden Augustus weer terug.
Mijn vlucht zal gaan vanuit Orlando naar JFK (New York), vandaar naar Amsterdam en dan naar Düsseldorf. Beetje omstreden maar ja. Terugvlucht is 15 Augustus wederom vanuit Düsseldorf rechstreeks naar Atlanta en van daaruit naar Orlando waar ik Mike weer ontmoet en dan rijden we samen weer Westwaarts naar Lafayette.

Dit zal voorlopig ook mijn laatste bericht zijn, ik zal het toch vergeten als ik in Florida zit en het is nog maar een twee weken voordat ik weer thuis ben.

Dus groetjes en tot snel!

In a galaxy far, far away.

Hola.

Het heeft weer even geduurd, maar hier ben ik dan weer. Ik hoop dat jullie, mijn trouwe lezers en fans, begrijpen dat als je aan de andere kant van de wereld zit en veel beleeft, een blog schrijven het laatste van je zorgen is. Vandaar.

Vorig bericht was 11 Maart, wat is er sinds toen gebeurd..
School nadert zijn einde. De beroemde spring break is gepasseerd. Ik ben met vriend en teamgenoot Mike mee geweest naar zijn thuis in Merritt Island, Florida waar zijn ouders mij hadden uitgenodigd. Lon (coach) ging zelf ook die richting uit omdat die daar een goede vriend heeft zitten die teven Mike's coach in het middelbaar was. Van vrijdagochtend tot woensdagmiddag waren we daar. We hebben onze dagen gevuld met surfen (proberen te surfen voor mij), polsstoktrainingen en rondhangen. Bobby, Mike's oude coach heeft een gebouw waar hij een kleine indoorhal voor polsstok van gemaakt heeft. Een aanloop net lang genoeg om van 10 passen te lopen (voor mij toch). Korte aanloop, dus perfect om aan de basis te werken, en dus in feite te leren polsstokspringen. Na twee dagen was het resultaat al duidelijk zichtbaar. 4m20-waardige sprongen vanuit 8 passen, en gezien dat mijn pr van 12 passen 4m11 was, een enorme verbetering.

De echte resultaten lieten dan ook niet lang op zich wachten. Terug van Spring Break, dagje rust en vrijdag weer de bus op naar Oxford Mississippi voor een atletiekwedstrijd. De school daar is Ole Miss, ook bekend uit de film The Blind Side, waar Michael Oher gespeeld heeft, voor de kenners. Het werd een drukke dag voor mij. Begonnen met polsstok. Resultaat 4m27, openingshoogte. 4m42 had eraan moeten gaan maar ik als onervaren polsstokker deed alles fout wat men fout kan doen in de laatste poging toen net alles juist was. Jammer maar het zit er dik in. Op naar kogelstoten. Zit veel progressie in, ik stoot de 7.25kg zware bol tegenwoordig al naar vertes tussen 12 en 12.80m, gaat goed. Dan horden. Tegen deze tijd was ik goed uitgedroogd, had niet genoeg gedronken, had nog niks gegeten en het was ondertussen al 14u. Recept voor ramp. Al bij al een redelijke race, 15.24s, wat sneller was dan wat ik in LSU gelopen had toen ik fris was (15.32s). Dus dat belooft. Op naar discus, drie keer buiten sector, maar wel verre worpen. Als laatste liep ik de 4x400m. In de opwarming begonnen mijn kuiten kleine krampjes te vertonen en in een opwarmstart vanuit de blokken kwam ik niet verder dan 10m. Ik liep als eerste trouwens. In de blokken zat ik dus heel nerveus, bang dat ik direct krampen ging krijgen. Ik deed het dus heel rustig aan in de eerste meters. Gelukkig geen krampen maar moest het toch rustig aan blijven doen tot aan de 200m ongeveer en dan gewoon zien wat kwam. Uiteindelijk een split van 51.4 gelopen, wat helemaal niet slecht is gezien de omstandigheden en tevens een dik pr, dus was daar best tevreden mee.

Dan volgde een zware trainingsweek, met als hoogtepunt dinsdag, 4x300m, olé. Mijn kuiten zijn nu nog stijf van de training. Dan vrijdag en zaterdag weer wedstrijd. Vrijdag in Hammond, La aan Southeastern Louisiana en vrijdag weer aan LSU in Baton rouge. Vrijdag was speer, verspringen en discus. Speer ging redelijk goed, in de tweede poging naar 47m96, wat best goed is voor mij.  Mijn gemiddelde afstand van vorig jaar lag rond de 40m en nu gooi ik gemiddeld 45m, dus ben best tevreden. Verspringen weer drie foutsprongen, maar anders dan anders. Eerste twee waren veel te ver van de plank. Laatste was net iets te dicht, nog geen 2cm over de plank. Maar de aanloop zit veel beter en als we nog 1 wedstrijd ver kunnen doen komt het zeker in orde. Dan discus, de kans om de 'ramp' van vorige keer goed te maken. En dat gebeurde. 37m29 in eerste poging, een pr met bijna 3m. Tweede poging naar 37m44, kleine verbetering. Laatste poging was buiten sector. Raar maar waar raakte ik in de finale, dus kreeg ik 3 extra worpen. Eerste twee jammer genoeg fout, de eerste was ver heel ver, ik schat een tussen de 39 en 40m, en ongeveer een meter buiten sector. Dan de laatste worp voelde niet goed aan, maar ging verrassend toch naar 37m96, weer een verbetering. Gezien ik dit seizoen 36-37m verwachtte in discus, zeer tevreden.
Volgende dag enkel hoog aan LSU. Het weer was ook eens slecht, bewolkt, winderig en misschien net 20°, wat zeer koud is als je elke dag 27-28° gewoon bent. Moeizaam naar 2m02 gesprongen, gemist op 2m07. De wil en motivatie was er zeker om goed te springen, maar twee weken zware trainingen en wedstrijden zijn niet te onderschatten, het ritme en de 'pop' zoals Lon het zei waren zoek, wat begrijpelijk is.
Vanaf nu gaat het volume in de trainingen omlaag en wordt het meer snelheid en acceleratiewerk. Dus binnen drie weken voor de outdoor conference championships zal alles goed zitten en zal ik in vorm zijn.

Weer veel atletiekpraat. Alle lessen gaan nog steeds goed. Zoals ik al zei, het einde van het semester nadert.
Nog een week les, dan een week geen les en dan eindexamens al. Daarna begint de pret. Nu heb ik nog een beetje werk, moet nog twee papers schrijven. Een voor morgen en de andere voor het einde van de week. Niet al te moeilijk. Enkel saaie onderwerpen. Ach, het moet ook gebeuren.

Oh ja, bijna vergeten. Heb een tattoo laten zetten. Zoals altijd, foto's op facebook.

Voor nu is het dat weer, heb geen zin om nog meer te typen, moet nog genoeg papers typen vandaag en deze week, en deze editie is lang genoeg vind ik zo.

Dus, hasta la vista, arrivederci, auf wiedersehen en tot de volgende.

A long time ago

A long time ago, schreef ik mijn laatste blogbericht.
Het is even geleden dat er een fatsoenlijk update kwam, dus ik probeer het nu weer zo goed mogelijk te doen.

Vorig bericht ging over de conference championships. Daar zal iedereen nu wel de resultaten van weten via Facebook, Twitter of vrienden. Om het even op te sommen:
-Eerste plaats in het hoogspringen met 2m05. Moest de wedstrijd zo kort mogelijk houden omdat direct daarna het hoog voor de zevenkamp kwam. Ben nog 2m05 dan ook gestopt.
-Eerste plaats in de zevenkamp met een nieuw pr van 5368p, en gestrand op 2p van een top 10 plaats aller tijden in België, jammer. Grootste vooruitgang in deze meerkamp was verspringen, met 7m26. Kon nog beter want de eerste twee sprongen waren wederom fout maar verder dan de laatste die geldig was.
In ieder geval, dit indoorseizoen belooft grote dingen voor het outdoorseizoen, dat volgende week al start, met een thuiswedstrijd, de Louisiana Classics.
Er is een tienkamp gaande dan, maar die zal ik niet meedoen. In de plaats daarvan doe ik kogel, discus en hoogspringen als een trainingswedstrijd. We zien wel.
Verder met de rug gaat het goed, die had ik tijdens het polsstokspringen in Middle Tennessee pijn gedaan. Die pijn is vrijwel volledig over dus dat gaat goed.

Nog een beetje atletiekpraat en dan over naar andere zaken.
Polsstok gaat goed. We hebben de aanloop verlengd naar 12 passen waardoor ik meer snelheid kan maken en dus met grotere stokken en hogere grip kan springen. De hele tijd sprongen doen op 4m40 en over de elastiek gaan geeft vertrouwen en is een super gevoel. Ik kan me niet voorstellen wat het is om 5m+ te gaan, maar ooit ga ik daar zijn.
Hoog teruggegaan naar 7 passen, was weer wat sukkelen in het begin omdat ik nu zo gewend ben aan 5 passen, maar tegen de eerste tienkamp zal dat goed zitten.
Ook de eerste discustraining gehad, en speer zal er ook aan gaan volgende week. Dus we zien wel, we zitten weer in een opbouwperiode, dus geduld, techniek, gezond en blessurevrij blijven zijn nu de belangrijkste dingen die we kunnen doen.

Andere dingen. Op school gaat het goed, punten zijn goed, ik geraak eindelijk aan het eind van de administratieve tunnel, hopelijk kan ik voor volgend semester zorgeloos beginnen.
We zijn vorig weekend gaan surfen, in koud weer, regen en wind. Het weer was zelfs zo slecht dat we op de weg bijna in de berm waren beland omdat de auto geen grip meer had op de weg. We gleden gewoon door water. Gelukkig hield het op met regenen een half uurtje nadat we aankwamen. Het was nog altijd koud, maar het zeewater was verrassend genoeg redelijk warm. De plaats waar we naartoe zijn gegaan heet Grand Isle, zowat er verst zuidelijk dat je kan gaan in de US buiten Florida. Grand Isle was in de jaren '60 een groot en prestigieus vakantieoord voor rijke mensen, maar een orkaan heeft alles neergehaald. Nu is het een vissersgemeenschap, met huizen die 5 meter boven de grond staan, voor als er overstromingen zijn. De mensen daar horen bij de lelijkste mensen die ik ooit gezien heb, en het Engels accent is niet aan te horen. Maar, voor wat het waard is, de rest van de US beschouwt die regio ook als een apart land, totaal verschillend van de rest van het land.

Er komen voor de volgende weken nog drukke dingen, maar eenmaal die gedaan zal het leven hier een stuk gemakkelijker zijn. Als alles klaar is komen jullie het nog te weten, nu eerst alles in orde brengen.

Ik weet niet wat ik nog meer kan vertellen, dus dat was het maar weer voor dit verslag.

Tot de volgende.

Very short.

Lang geleden, het is druk geweest.
Drukke dagen met school, Mardi Gras ertussendoor, wedstrijden en veel trainingen.
Alles zodat we morgen en overmorgen het beste van ons allemaal kunnen geven op de Sun Belt Conference Indoor Track and Field Championships.Te vergelijken met een interclub tussen universiteiten, maar dan groter.

Ik begin zaterdagochtend om 8u15 met de zevenkamp, 55m/verspringen/kogelstoten/hoogspringen en werk diezelfde dag ook nog individueel hoogspringen af.
Zondag zelfde tijd voor de rest van de zevenkamp, 55m horden/polsstokspringen/1000m.

Ik voel me goed, het team voelt zich goed, dus we gaan met een goede mentaliteit de arena in om alles te geven. Live coverage is er op http://www.sunbeltsports.org/mediaPortal/player.dbml?SPSID=22138&SPID=1806&&id=468767&catid=0&KEY=SYERSJCETYLXKYL.20120224190151&DB_OEM_ID=4100
Ik weet niet of er beelden zijn, ik denk van wel. uitkijken dus. 8u15 is 15u15 voor jullie.

Ik probeer ook resultaten op Twitter en Facebook te zetten.

Later.

The second meet.

Even een korte update over de tweede wedstrijd, die eerst niet gepland stond, maar we hebben hem toch gedaan als oefenwedstrijd.
In de bus kregen we om 13u te horen dat het kogelstoten verplaatst was naar, jawel, 13u. Dus wij haasten naar de piste, schoenen aan. Gelukkig hebben ze Wes en mijzelf in de tweede reeks gezet waardoor we nog een kleine opwarming konden doen.
Eerste worp ging naar een redelijke 11m20, ongeveer. Gevoel zat er nog niet helemaal in, het leek alsof de kogel vanzelf wegvloog ipv dat ik er een duw achter kon zetten. Tweede poging voelde technisch iets minder maar ging toch verder naar 11m61. Derde poging was technisch slecht en ook niet ver, was een foutworp.

Dan een lange pauze tot polsstok. Beginhoogte: 4m10. Mijn pr: 4m11. Resultaat: XXX.
Jammer, heb wel een goeie sprong in de opwarming gehad en ik merk dat het gevoel voor polsstok begint te komen, dus daar blijven we op werken en dan zit het over 3 weken goed genoeg om een degelijke score te halen.

Volgende wedstrijd staat gepland over twee weken in de befaamde LSU, Louisiana State University. Ik zal er enkel hoogspringen afwerken.

Voor nu is het een rustige zaterdagochtend, er staat nog een training gepland rond 16-17u.
Verder probeer ik zoveel mogelijk het BK Meerkampen en Gent te volgen, en wens iedereen, voornamelijk de atleten van Meerkamp Limburg heel veel succes!

Tot de volgende